Jawność wynagrodzeń w sądach: wyrok WSA w Gliwicach

WSA w Gliwicach w wyroku III SAB/Gl 314/26 opowiedział się za szerokim dostępem do informacji o strukturze płac w wymiarze sprawiedliwości. Sąd uznał, że zanonimizowane zestawienia wynagrodzeń na poszczególnych stanowiskach stanowią informację o majątku publicznym, a kuratorzy sądowi wykonują funkcje publiczne, co ogranicza ich prawo do prywatności w zakresie pobieranych uposażeń. Orzeczenie to uderza w praktykę odmawiania dostępu do danych finansowych za pomocą zwykłych pism, nakładając na organy obowiązek wydawania decyzji administracyjnych w przypadku prób ograniczenia transparentności.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2026 r. stanowi istotne potwierdzenie pro-konstytucyjnej wykładni prawa do informacji, wzmacniając transparentność finansów publicznych w ramach trzeciej władzy. Orzeczenie to precyzyjnie wyznacza granice między konstytucyjnie chronioną prywatnością jednostki a prawem obywateli do kontroli wydatkowania środków publicznych i kształtowania polityki płacowej w organach wymiaru sprawiedliwości. Sąd jednoznacznie opowiedział się za jawnością struktur wynagrodzeń, dekonstruując argumentację prezesa sądu opartą na blankietowym powoływaniu się na ochronę dóbr osobistych pracowników niepełniących funkcji publicznych. Poniżej przedstawiono kluczowe tezy prawne sformułowane w uzasadnieniu wyroku:

• Zanonimizowana struktura płac jako informacja o majątku publicznym  – dane dotyczące wysokości wynagrodzeń na poszczególnych stanowiskach, pozbawione atrybutów identyfikujących konkretne osoby fizyczne, stanowią informację publiczną o charakterze przedmiotowym (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.).
• Status merytoryczny kuratorów sądowych  – kuratorzy zawodowi, realizując ustawowe zadania w zakresie resocjalizacji, wychowania i kontroli, wykonują czynności o charakterze merytorycznym związane bezpośrednio z wymiarem sprawiedliwości, co nadaje im status osób pełniących funkcje publiczne.
• Wymóg formy decyzji przy odmowie z powodu prywatności  – wszelkie ograniczenie dostępu do informacji publicznej (np. ze względu na niemożność skutecznej anonimizacji w małych grupach pracowniczych) wymaga wydania decyzji administracyjnej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a nie zwykłego pisma informacyjnego.
• Ograniczony charakter wyjątku prywatności w kontekście danych statystycznych  – prawo do prywatności osób niepełniących funkcji publicznych nie stanowi przeszkody dla udostępnienia informacji o strukturze wynagrodzeń, o ile dane te są prezentowane w ujęciu zbiorczym lub zanonimizowanym, tracąc charakter danych osobowych na rzecz danych statystycznych. Sąd dokonał istotnej interpretacji relacji między ochroną dóbr osobistych (art. 23 i 24 Kc) a jawnością płac. Wskazano, że o ile tożsamość pracownika jest chroniona, o tyle “kwota przypisana do stanowiska” w strukturze organizacyjnej traci związek z konkretną osobą fizyczną. W kontekście przepisów o ochronie danych osobowych, Sąd przyjął, że dane zanonimizowane przestają być danymi osobowymi, stając się informacją o sposobie dysponowania majątkiem publicznym, co wyłącza prymat ochrony prywatności.Tezy te nakładają na organy obowiązek merytorycznego badania wniosków o płace, wykluczając możliwość uchylenia się od udostępnienia danych poprzez proste stwierdzenie, że dany pracownik nie pełni funkcji publicznej.

Sprawę zainicjował wniosek Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ „Solidarność” Pracowników Sądownictwa i Prokuratury oraz prezesa jednego z sądów rejonowych. Przedmiotem sporu była jawność polityki płacowej w odniesieniu do szerokiego spektrum grup zawodowych zatrudnionych w sądzie.

Chronologia postępowania:

• 22 stycznia 2026 r.  – wpłynięcie do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
• 27 stycznia 2026 r.  – reakcja organu (prezesa sądu) w formie czynności materialno-technicznej – udzielenie częściowej odpowiedzi i sformułowanie odmowy w zwykłym piśmie.
• 17 marca 2026 r.  – wniesienie skargi na bezczynność przez organizację związkową.
• 30 czerwca 2026 r.  – wydanie rozstrzygnięcia przez WSA w Gliwicach (III SAB/Gl 314/26).

Na dzień publikacji tego tekstu wyrok nie jest prawomocny.

Zakres żądań strony skarżącej:  Strona skarżąca domagała się informacji według stanu na dzień 31 grudnia 2025 r. w podziale na dwie główne kategorie:

1. liczba etatów w grupach: sędziowie, asesorzy, referendarze, kuratorzy, asystenci, urzędnicy i personel pomocniczy,
2. zanonimizowana struktura wynagrodzeń (wynagrodzenie zasadnicze oraz dodatek stażowy) w formie tabeli, gdzie imiona i nazwiska zastąpiono numeracją porządkową, obejmująca m.in. asystentów, urzędników, kuratorów i personel obsługi.

Argumentacja organu i zakres udostępnienia:  Prezes Sądu pierwotnie udostępnił dane o liczbie etatów oraz wysokość wynagrodzenia Głównego Księgowego (jako osoby niebudzącej wątpliwości co do pełnienia funkcji publicznej). W pozostałym zakresie odmówił udostępnienia danych, argumentując, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, a urzędnicy i asystenci nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, co w jego ocenie czyniło ich płace sferą chronionej prywatności. Konflikt ten sprowadził się do pytania, czy organ może odmówić informacji o płacach pracowników “nietechnicznych” bez zachowania procedury decyzyjnej, co stało się przedmiotem kontroli judykacyjnej.

W toku kontroli działalności administracji, Sąd zweryfikował prawidłowość reakcji organu na wniosek, uznając, że doszło do niedopuszczalnego stanu bezczynności o charakterze podmiotowo-przedmiotowym.

Spełnienie kryteriów udostępnienia:  Sąd potwierdził, że Prezes Sądu Rejonowego, jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), jest podmiotem zobowiązanym. Z kolei żądanie struktury wynagrodzeń wypełnia definicję informacji publicznej z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i f u.d.i.p., gdyż dotyczy organizacji podmiotu oraz dysponowania majątkiem publicznym. Sąd podkreślił, że wiedza o rozpiętościach płacowych na różnych szczeblach jest kluczowa dla społecznej oceny polityki kadrowej państwa.

Kluczowe argumenty merytoryczne Sądu:

• Polityka płacowa a sprawa publiczna:  Sąd odrzucił tezę organu, jakoby płace urzędników nie były sprawą publiczną. Wskazał, że pytanie nie dotyczyło konkretnych osób (ujęcie zindywidualizowane), lecz zasad podziału środków finansowych (ujęcie zbiorcze/statystyczne).
• Dychotomia ról pracowników sądu:  Sąd dokonał fundamentalnego rozróżnienia między personelem obsługowym a kuratorami. Uznał, że kuratorzy wykonują zadania władcze i merytoryczne (resocjalizacja, kontrola orzeczeń), co odróżnia ich od personelu o funkcjach pomocniczo-technicznych.
• Błąd proceduralny i ryzyko identyfikacji:  Organ, odmawiając udostępnienia danych, posłużył się zwykłym pismem informacyjnym zamiast decyzji administracyjnej. Sąd wskazał, że jeśli organ uważa, iż nawet po anonimizacji grupa jest tak nieliczna (np. jeden pracownik na danym stanowisku), że możliwe jest zidentyfikowanie osoby, winien wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wykazując przesłankę ochrony prywatności z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
• Ocena bezczynności i rozstrzygnięcie:  Sąd stwierdził bezczynność organu w zakresie struktury płac, jednak uznał, że nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Wzięto pod uwagę, że organ zareagował niezwłocznie (w terminie 5 dni), a uchybienie wynikało z błędnej interpelacji prawnej co do charakteru informacji, a nie ze złej woli.W sentencji wyroku Sąd zobowiązał Prezesa Sądu Rejonowego do rozpoznania wniosku w zakresie struktury wynagrodzeń w terminie 14 dni,  z wyraźnym wyłączeniem informacji dotyczącej Głównego Księgowego, która została już uprzednio i prawidłowo udostępniona. W pozostałym zakresie (liczba etatów) skarga została oddalona jako bezzasadna. Organ został obciążony kosztami postępowania w kwocie 100 zł.

Data orzeczenia: 30.06.2026 r.
Sygn. akt III SAB/Gl 314/26

UZASADNIENIE

Pismem z 17 marca 2026 r. Międzyzakładowa Organizacja Związkowa NSZZ „Solidarność” Pracowników Sądownictwa i Prokuratury wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w […] w związku z nieudostępnieniem stronie informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że 22 stycznia 2026 r. wpłynęło do Sądu Rejonowego w […] pismo skarżącej organizacji związkowej przesłane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym strona wniosła o udzielenie jej informacji o:

1. liczbie etatów w poszczególnych grupach zawodowych, tj. sędziów, asesorów, referendarzy, kuratorów, aplikantów kuratorskich, asystentów sędziów, urzędników i innych pracowników według stanu na 31 grudnia 2025 r.;
2. zanonimizowanej informacji dot. struktury wynagrodzeń pracowników wg stanu na 31 grudnia 2025 r. w formie tabelarycznej zawierającej: a – wysokość wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku stażowego (procent) wszystkich pracowników zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego (wskazanych pojedynczo, imię i nazwisko zastąpione kolejnym numerem). Kolejne ppkt. od b do f zawierały tożsamy wniosek odnośnie kolejnych grup zawodowych: b – urzędników sądowych z wyłączeniem Dyrektora Sądu, z podziałem na poszczególne stanowiska z zaznaczeniem części etatu, c – pracowników obsługi również z zaznaczeniem części etatu, d – asystentów sędziego z podziałem na asystentów i starszych asystentów i z zaznaczeniem części etatu, e – kuratorów zawodowych, f – aplikantów kuratorskich.

W odpowiedzi na ten wniosek Prezes Sądu, pismem z 27 stycznia 2026 r. (OA.0123.4.2026) poinformował wnioskodawcę, iż:

1. liczba etatów (limitów) w poszczególnych grupach zawodowych Sądu według stanu na 31 grudnia 2025 r. wynosi: […]
2. poinformował wnioskodawcę o wysokości wynagrodzenia zasadniczego i dodatku stażowego Głównego Księgowego.

Jednocześnie, co dalszej części wniosku Prezes Sądu poinformował, że zakres wnioskowanych informacji nie dotyczy spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6.9.2001 r. publicznej (t.j. z 23 września 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902), ze względu na fakt, że informacje takie jak wynagrodzenie: wszystkich pracowników zatrudnionych celem odbycia stażu urzędniczego, pracowników z grupy zawodowej urzędników sądowych, innych pracowników (obsługi), asystentów sędziego, kuratorów zawodowych, aplikantów kuratorskich nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, za wyjątkiem wynagrodzenia zasadniczego Głównego Księgowego.

Organ na poparcie swego stanowiska powołał się na wyroki WSA w Gliwicach o sygn. akt III SAB/Gl 257/20 oraz III SAB/Gl 46/21 i wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim II SAB/Go 7/22.

W skardze strona zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku.

Wobec powyższego strona wniosła o:

1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 22 stycznia 2026 r., Nr – 5/22/01/26,
2. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca organizacja stwierdziła, że informacje, o które wystąpiła stanowią informację publiczną, choć bliżej tego poglądu nie uzasadniła. Zdaniem strony, Prezes Sądu należy do grupy podmiotów zobowiązanych do jej ujawnienia. Natomiast odmowa udostępnienia takiej informacji winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Stwierdził, że urzędnicy i asystenci nie są pracownikami pełniącymi funkcje publiczne. Nadto wskazał, że ujawnienie bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia może stanowić naruszenie jego dóbr osobistych w rozumieniu art. 23 i 24 Kc.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Zasady realizacji wyrażonego w art. 61 Konstytucji prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne zawiera ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej „udip”), która w art. 2 ust. 1 stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie

podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosownego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Jak już Sąd wyżej wskazał, prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu.

Natomiast o obowiązku udostępnienia informacji publicznej można mówić, gdy spełnione jest kryterium podmiotowe – adresat wniosku należy do grupy podmiotów zobowiązanych do ujawnienia informacji publicznej, oraz przedmiotowe – gdy wniosek rzeczywiście obejmuje dane o charakterze informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Stosownie zaś do art. 173 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Sądy i Trybunały są władzą odrębną i niezależną od innych władz.

W niniejszej sprawie żądanie udostępnienia informacji zostało skierowane do Prezesa Sądu Rejonowego, który kieruje pracą sądu i reprezentuje go na zewnątrz, zatem spełnione jest kryterium podmiotowe, co zresztą nie jest sporne między stronami.

Przechodząc do analizy spełnienia kryterium przedmiotowego, tj. ustalenia, czy przedmiotem wniosku była informacja publiczna przypomnieć należy, że organizacja związkowa domagała się w istocie dwóch grup informacji: o liczbie etatów w poszczególnych grupach zawodowych zatrudnionych w Sądzie oraz o wysokości wynagrodzenia zasadniczego i procencie dodatku stażowego w każdej z grup.

Odnośnie zagadnienia 1. otrzymała odpowiedź, a Sąd ocenił ją jako w pełni wyczerpującą.

Spór obejmuje natomiast odpowiedź udzieloną na pytanie 2. w pkt. a – f, z wyłączeniem wynagrodzenia Głównego Księgowego, gdyż w tej części organ udzielił odpowiedzi prawidłowo uznając, że jest to osoba pełniąca funkcję publiczną i z tego względu wysokość jej wynagrodzenia jest jawna.

W tak zarysowanym sporze, Sąd nie podziela poglądu organu, że zanonimizowane informacje o wysokości wynagrodzeń nie stanowią informacji publicznej.

Pytanie o wysokość wynagrodzeń może być postawione w różnym kontekście. Jeśli pytający jest zainteresowany wiedzą o wysokości kwot przeznaczonych na wynagrodzenia, to może zapytać o sumę przeznaczaną na ten cel. Przedmiotem zainteresowania mogą być jednak także różnice pomiędzy wynagrodzeniami na różnych stanowiskach, wiedza o tym, jak są rozdzielane środki publiczne, którymi dysponuje organ na wynagrodzenia.

Z pytania 2. wynika, że przedmiotem zainteresowania nie są wynagrodzenia konkretnych osób fizycznych, co wprost wynika z treści wniosku, lecz wysokość wynagrodzeń w różnych grupach zawodowych, a pośrednio sposób kształtowania się polityki płacowej w jednostce.

Jest to więc niewątpliwie informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku którym dysponują oraz ich organizacji, a więc objęta odpowiednio art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b udip. Stąd błędne jest stanowisko organu, że zakres informacji objętych zagadnieniem 2. nie dotyczy spraw publicznych. Na poparcie tego stanowiska organ powołał kilka orzeczeń sądów administracyjnych, wskazanych w treści historycznej uzasadnienia. Tym niemniej zauważyć należy, że zostały one wydane w zupełnie innych stanach faktycznych, niż w niniejszej sprawie. Dotyczą one bowiem sytuacji, gdy przedmiotem zapytania były wynagrodzenia konkretnych osób fizycznych, wskazanych z danych personalnych, a nie wynagrodzenia w ujęciu zbiorczym, statystycznym.

Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku dane te powinny być ujawnione zgodnie z wnioskiem. Zauważyć bowiem należy, że pytanie obejmowało nie tylko wynagrodzenie zasadnicze, ale także procent dodatku stażowego oraz wymiar etatu. W sytuacji gdy w danej grupie zawodowej pracuje niewiele osób i różnią się one stażem pracy lub wymiarem etatu, może to prowadzić do ich identyfikacji nawet mimo zbiorczego charakteru danych, co może uzasadniać odmowę udzielenia informacji, która – wbrew stanowisku organu – ma charakter informacji publicznej, ale może nie podlegać ujawnieniu z uwagi na prywatność osoby fizycznej niepełniącej funkcji publicznej zgodnie z art. 5 ust. 2 udip.

Należy jednak także zauważyć, że pytanie 2. obejmowało grupy zawodowe niejednorodne pod względem ich statusu jako osób pełniących funkcje publiczne. O ile bowiem urzędnicy sądowi czy pracownicy obsługi istotnie takich funkcji nie pełnią, o tyle – w ocenie Sądu – kuratorzy sądowi już tak. Realizują oni bowiem na mocy orzeczeń sądu zadania w zakresie wychowawczym, resocjalizacyjnym czy kontrolnym, co powoduje, że ich działalność jest związana z wykonywaniem zadań władzy sądowniczej o charakterze merytorycznym, a nie tylko techniczno-obsługowym.

Trzeba także przypomnieć, że odmowa udostępnienia informacji publicznej z jakichkolwiek powodów zawsze musi nastąpić na podstawie art. 16 ust. 1 udip. Forma decyzji administracyjnej jest w takim przypadku konieczna również z tego powodu, że w sytuacji uznania, że mimo, iż dana informacja stanowi informację publiczną, to jednak nie może być udostępniona, to rzeczą organu jest uzasadnić swe stanowisko zgodnie z regułami Kpa.

Podsumowując, błędne jest stanowisko organu, że przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna. Konsekwencją tego jest, że albo organ winien taką informację udostępnić, albo – jeśli uważa, że nie może być ujawniona z jakichkolwiek powodów, np. dlatego, że pomimo anonimizacji zakres ujawnionych danych pozwalałby na identyfikację poszczególnych osób niebędących osobami pełniącymi funkcje publiczne – odmówić udostępnienia, ale wówczas winien takiej odmowie nadać formę decyzji administracyjnej (zamiast nieformalnego pisma, jakie otrzymała skarżąca) i ją uzasadnić.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku w zakresie jego punktu 2, tj. obejmującego wysokość wynagrodzenia zasadniczego i dodatku stażowego w poszczególnych grupach zawodowych (z wyłączeniem Głównego Księgowego, gdyż tę informację skarżąca otrzymała) i zobowiązał do jego załatwienia w terminie 14 dni od daty zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu bezczynność Prezesa Sądu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; z 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18; z 5 września 2018 r., II OSK 272/18).

Organ zareagował na wniosek niezwłocznie, bo udzielił odpowiedzi 5 dni po jego wpływie. I choć w zakresie danych objętych pkt. 2 wniosku w przeważającym zakresie nie udostępnił żądanych informacji, to nie było to wynikiem lekceważenia obowiązków lub złej woli, a jedynie błędnej oceny co do charakteru żądanej informacji.

Jednocześnie Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. co do pkt. 1 wniosku uznając, że zawiera pełną odpowiedź na zadane pytanie. Skarżący wnosił bowiem o zobowiązanie do „załatwienia wniosku z 22 stycznia 2026 r.”, podczas gdy w tej części wniosek załatwiony został prawidłowo i z zachowaniem terminu, a więc zarzut bezczynności co do tej kwestii okazał się nieuzasadniony.

Na zasądzone koszty postępowania składa się jedynie 100 zł wpisu od skargi, gdyż skarżąca działała osobiście.